mowa pozornie zależna

popełnić samobójstwo z potrzeby duchowej:
pragnienia symetrii: zakończyć życie tak, jak
się zaczęło: brutalną ingerencją w następstwo
czasów nieprostych jak rzeka,
co zjada swój ogon.

sympatyczny atrament

matka myślała że życie jest kartką

z wieloma liniami prostymi kilkoma esami

zawsze dwuwymiarowe wiecznie linearne

dające się opowiedzieć jak rozlany kleks

ojciec uważał że człowiek to żelazko

obdarzone duszą – jak ono pracowity

toporny rzetelny i spłaszczający każde

zagięte wspomnienie

zostali parą

wodną na przecięciu

światów

dzięki nim

zapłakałem...

 

*** [nie szafuj - używaj słów...]

nie szafuj – używaj słów –

– dopóki się mety

nie urwą –

co tam było

podwójne dno i lustra dwa

pamiętasz

mówiłeś na nie nasze strumienie

nadświadomości

– ja mówiłam: siekiery

wyszliśmy stamtąd

ubrani do ślubu

nieczystości z relikwią

krwawień monstruacyjnych

i pechowych zmartwychwstań

zamknij, zamknij tam białą różę

– rozkrwawiłeś mi dziąsła

dziś wracamy

do siebie

po trupach

zwrotka

za-niemiałeś mnie w świecie
i już ci nie pomogę
gdy andronicznie pleciesz
pięknu krzyże na drogę

wiersz na drogę

nabiorę oksymoronów niczym antyoksydantów
wrócę? z pewnością
której nie dorówna grunt rzeczy
zakon-fiksowanej

*** [Poszukuję języka...]

Poszukuję języka. Muszę go

już znać, ale on nie przychodzi.

I nie przechodzi

do obrządku

nocnego. Rozkładam

ręce jak wargi - żadnego dźwięku. Stałam się

ponaddźwiękowa, niebawem

uderzę w wieżowiec, z kata szpalty wystrzeli

język ognia, dymu, do

gorywającego nieba.

blaszany strach na wróble w formie matrioszki vs. blokadaptactwo

Noc. Noc chce nas o coś zapytać,

ale to ciężko usłyszeć pod zgrzytem

meteorowerowych zygzaków i jeszcze

pośród syku wijących się jak węże cytatów.

Może: którędy umarłeś? (Bo jednak nie: dokąd?).

Gdyż wokół tylko znormalizowana blacha falista

filmu o dwóch /nie najmniejszych/ klatkach

piersiowych.