bóg rzeczy małych

to ze względu na ćmy budujemy Elektryczne żarówki
wyskubujemy dla świerszczy resztki z przełyku morza
między Fatą a Morganą
to miód nauczył nas dzielić czas na pszcze-
liny mówić: ule–ciało 
wołać: pasi konik krzyczeć: lino-
skoczek (jed)wabić (otch)łanie

segmentacja /idzie na księżyc/

fałszywe ślady na śniegu
głos rwie się z głębokich pszczelin
(lod)owce gubią lekki puch
zima współ(is)tnie(je) zaparowane szyby
pokrapia letni deszcz (ule–
ciało stąd niebieskie)

płynny kolonializm

 

tu, gdzie jestem,

gdzie mnie fluktuacyjnie

wniosło jak poprawkę

do aktu niepraw(n)ego,

krzyżują się gładkie pasemka

największych ludzkich

niegodziwości, złote

szlaki przemocy psychicznej i

ekonomicznej - bardziej dotykalnej, cienkie wątki

narzuconej narracji i przetarte

os-nowy pamięci o Mieście-Ulu
 

tu, gdzie jestem, czas e-migrował

e-mailem do ciepłych krajów

po mirrę, kadzidełka i słone orzeszki

ziemne twoich

piersi