rymarzenie

człowiek jest zwierzęciem oswojonym:
tym, którego nie da się
oswoić. ozwajam
go często – wątłe miasto, które tętni jak trans
-formatory: (s)os-
oczami w limfoczytelniach
nieboskóry. też jesteś
miastem odsłaniającym swoje
kręgo-

słupy dla ogłoszeń, ogołoceń
z pasków sensu przez wiecznie
czujnych paserów, czułych
pasażerów podmiejskiej
żeglugi

po szlugi, szlaban pełen szafotowych
gestów, sztafeciarskich niesmaków i

niesnów.

sztuki cyrk(l)owe

choruję na dystopię dysku
twardego, aprogramo-
walność progu, wirusy najnowszej
generacji x (x dąży do nietzschego,
nic nie dąży do x). na

palcach jednej ręki podchodzę
do sztalug,

by patrzeć, jak trójkąty zmieniają się w trapez.

jadłospirometria homofoniczna

moje imię brzmi A. Heelles(s) -

- Bezp(am)iętna, czy możesz mnie

delikatnie przełamać

jak wolę świeżo

upieczonego feniksa? wzlatuje milion iskier,

lecz nawet kiedy mówisz: Niko, ty, no!

skwierczy ci w skroniach: te, inna!