aria dna

ściskam dziś twoje
dłonie – powstaje wielobarwna
tkanina. ile to już,
o, snów, jak
wiele różnokolorowych
wątków, pęczków,
kresek i kropek na bajkowym kro-
śnię. przyjeżdżasz
na jawie, zawieruszasz się w śnie
– gach głębokiej Północy. oś żądnych
musnęła oś odciętych, wchodzimy w dzianinę
czystej matematyki. minimum funkcji 
ciągłej? – pytasz z ledwie dostrzegalnym
grymasem wyższości. – peplum – odpowiadam
zwięźle, bez uśmiechu.

płynny kolonializm

 

tu, gdzie jestem,

gdzie mnie fluktuacyjnie

wniosło jak poprawkę

do aktu niepraw(n)ego,

krzyżują się gładkie pasemka

największych ludzkich

niegodziwości, złote

szlaki przemocy psychicznej i

ekonomicznej - bardziej dotykalnej, cienkie wątki

narzuconej narracji i przetarte

os-nowy pamięci o Mieście-Ulu
 

tu, gdzie jestem, czas e-migrował

e-mailem do ciepłych krajów

po mirrę, kadzidełka i słone orzeszki

ziemne twoich

piersi