(zbro)dnie

ktoś mi zamienił usta na dzióbek
kłujący stalle dla martwych bogów
hen w martwym niebie gdzie dźgam na próbę
chcąc wykuć diament z węgla i lodu

niesiesz mi linie krępe jak liny
lecz choćbym nawet huśtawką zdjęta
wsunęła szczelnie dłoń w skamielinę -
nie mnie lecz kulę (s)kier zapamiętasz

niesiesz ładunek - (ś)wist wyobraźni
z szulerni zgiętej pod mętnym niebem
pstro-pryzmobiałonocnych przejaśnień
i ust zastygłych w seryjne nie wiem

jadłospirometria homofoniczna

moje imię brzmi A. Heelles(s) -

- Bezp(am)iętna, czy możesz mnie

delikatnie przełamać

jak wolę świeżo

upieczonego feniksa? wzlatuje milion iskier,

lecz nawet kiedy mówisz: Niko, ty, no!

skwierczy ci w skroniach: te, inna!