choroba królewska*

w dziwnej, (ponad-)

czasowej próżni zachorowałam na

człowieka. cóż, nie znałam

go dotąd, więc nie byłam

uodporniona. człowiek ów

próbował się podszyć

pod gruby płaszcz

ziemski, ale mu się nie udało.

przy okazji, wyszło na jaw,

że ziemi też nie posiadam

więcej, niż pokrywa

moja drobna

stopa. – dokąd idę?** do diabła z

logiką formalną – normalnie

mnie nie wpuszczono w maliny. nastąpiła selekcja

naturalna. malinowy król

poczeka.

daremnie.

____________________________________________________

* choroba królewska – schizofrenia

** parafraza cytatu z „Pielgrzyma” Norwida:

„Przecież i ja

ziemi tyle mam,

ile jej stopa ma pokrywa –

dopokąd idę!”

ja, schizofrenia

jestem sposobem przeżywania cielesności świata
pozagrobowego (pozującego na grobowy?);
rodzajem przetrawienia cierpienia,
po to tylko, by zasilić lusterko
kanalizacyjne źrenic. skan(d)alizować
twórczość, rozebrać (bez)
zwłoki. teraz je w sobie
noszę, aż obrosną(,) (z)duszą:


obłąkańczy śmiech, śmieszny obłęd, kontredans
macabre.