winyl

czas wybija wskazówkami lustro
w niebie. spada słupek rtęci,
zakwitają szyby. muszle mienią się
marmurem. kolejny pogrzeb, raz w tę,
raz w drugą stronę


klepsydry.

*** (pytasz od kiedy nie żyję)

pytasz od kiedy nie żyję – od jutrzni

do świtu zajęta byłam odwracaniem do

ściany lustra powieszonego na znaku

zapytania. potem nastąpił świt

substancjalny jak mleko rozlane

z piersi galaktyki. nie różnił się niczym od weluru

nocnego czuwania. wtedy zrozumiałam że

są tym samym – srebrem lub p(l)atyną że twoje pytanie

to kartka w nieskończoność składana na dwoje

a ja nie umarłam – przeszłam tylko w sp(l)azmatyczny stan skupienia.

pante(r)a

szukam cię w imieniu w słowach

szczękających z jakąś metaliczną

precyzją. jesteś tą która pierwsza pokazała mi przebitki światła –

– pręty. jesteś tą którą o(d)pycham

na lewo chociaż nigdy nie byłyśmy

obok.