segmentacja /idzie na księżyc/

fałszywe ślady na śniegu
głos rwie się z głębokich pszczelin
(lod)owce gubią lekki puch
zima współ(is)tnie(je) zaparowane szyby
pokrapia letni deszcz (ule–
ciało stąd niebieskie)

galaktacje

zwyklnę was moje słowa
przesłyszane w zaświatach
w przeświecie niegotowa
bezdławienna kantata


u moru sam zaprzęgnę
księżyc do mlekowozu
aż krwią gwiazdy nabiegnie
lunatyczny kozodój


wykołyszę mdłe łyko
z jasnoświerszcznych sekwoi
byle tylko muzyką
darń się dała zagoić

*** (jesteś mi Cyrce i Ophelią)

jesteś mi Cyrce i Ophelią
cyrklujesz światy jak omphalos
wschodząc raz nowiem a raz pełnią
tego co się wymyka zdaniom


więc nie zapytam być czy nie być
ni – jak dopłynąć do i takiej
wyspy co tylko śni się niby
owce i wilki bzy i maki


bo każdy kamień spada z serca
co w klatce bije wciąż na alert
jak (o)pętany innowierca
prowadząc równy bogom taniec

***

nie potrafię całować cudzych blizn
by zrastały się w białe kwiaty przy lustrze


wodnym roztworze tlenku czasu
który spędziłam wymazując linie papilarne


z języka na księżycu podobno pada
trochę światła drobne (me*)teorema-


ty nigdy nie zachodzisz w głowę
jej pierwszą i ostatnią (mi)nutę




* me (ang.) – ja, mnie

pstryk zaćmienia

pstryk


jest tym miejscem w twoim ciele, które wyczarowuje
kolejną noc resetowania pamięci ogniotrwałej
węgla powlekającego
ciszę. odzmysławia przyziemność – skal(owal)ny
pępek duszy. pewne słowa brzmią nie-
uchronnie jak odbite
w lustrze. pewnych słów się nie zapomina,
zanim się je jeszcze poznało, nawet jeśli
niczego nie oznaczają. pstryk – wyczarowujesz
głąb nocy rozrastającej się w lustro weneckie


zaćmienia.

Jest taka chwila przed wieczorem, kiedy równina chce nam o czymś opowiedzieć.*

pies je i czyta mi z ręki
zielone talerze latający dywan
na którym będzie się dokopywał powietrza
uchodzącego z małego czerwonego balonika słońca
przebitego sierpem księżyca





* Jorge Luis Borges

porankonella

sierpień księżyca się (wrze)śni

na październe łakocie -

obudź budzik który nie śpi

w rokującej spiekocie

szklarniowego efektu klep

cydry skąpane w złocie

złap się lewym uchem za łeb

aż wydarzymy się leśni

i znajdziemy żniwny żleb

sierpień księżyca się (wrze)śni

bo przecież w całej robocie

chodzi o to by cześnik

klepnął rejenta w kłopocie

złota klepsydra pieśni

o sierpniu i młocie

punctuation*

z wyjątkiem wyjątku z czyjejś mimowolnej autobiografii
przeczytanej w codziennej gazecie
nie posiada wspomnień, które by krzyczały
de te fabula narratur**

podróżuje w czaszy. teleskop tele-
aportuje ją do ciała, o którym wie,
że jest martwe, bo daje się
wskrzeszać. bez
związku i z. bez końca i z
końcem zanurzonym

w czasie największych przelustrzeń
powierzchni złudnej
księżyc zakłada jej aureolę,
lornetka – kajdanki







* punctuation (ang.) – interpunkcja LUB przerwanie
** de te fabula narratur (łac.) – o tobie mówi bajka

terra quaeranda*

jesteśmy ziarnkami piasku

pod powieką czasu; klepsydrą

oślepioną perłowością ścianek

którymi obrosła, gdy małże-

ństwo puściło w ruch zegar

powrotny – szwajcarską

pozytywkę rosyjskiej ruletki. jesteśmy pełną

przypadkowych trupów szafą

przegrywającą nas

turcje na papier performancowy, wyskakujący dysk

księżyca – i tylko ta, na której spoczywaliśmy

po urodzeniu, pozostaje

żywa.

* (łac.) ziemia poszukiwana (dosł.: godna szukania)

układ krionośny

coś mnie rozszarpuje
mleczny ząb księżyca
przygryza jęzor morza mar
twego bliźniego poddanego oc(i)enie(niu)
przyprawia o chorobę truj-biegunową
zmilkły gwiazdomór
kiełkami przestrzeni

crescendo of the crescent*

znaczenie, które wyparowało,

musiało wcześniej wparować. sparować

przeciwieństwa, wymierzyć

lewy sierpniowy – tak precyzyjnie,

żeby obie strony (s)pasowały. wstąpiły z własnej

nietestowanej mentalnie w o l i  w więzy. przekuły

całą serdeczność w srebro of the ring**.

* crescendo of the crescent – crescendo sierpa księżyca

** of the ring – pierścionka / obrączki / ringu