galaktacje

zwyklnę was moje słowa
przesłyszane w zaświatach
w przeświecie niegotowa
bezdławienna kantata


u moru sam zaprzęgnę
księżyc do mlekowozu
aż krwią gwiazdy nabiegnie
lunatyczny kozodój


wykołyszę mdłe łyko
z jasnoświerszcznych sekwoi
byle tylko muzyką
darń się dała zagoić

*** (pytasz od kiedy nie żyję)

pytasz od kiedy nie żyję – od jutrzni

do świtu zajęta byłam odwracaniem do

ściany lustra powieszonego na znaku

zapytania. potem nastąpił świt

substancjalny jak mleko rozlane

z piersi galaktyki. nie różnił się niczym od weluru

nocnego czuwania. wtedy zrozumiałam że

są tym samym – srebrem lub p(l)atyną że twoje pytanie

to kartka w nieskończoność składana na dwoje

a ja nie umarłam – przeszłam tylko w sp(l)azmatyczny stan skupienia.