saharoza

nie chcę, żeby moje wady były ci
perwersją. byś mówił: chyba znasz swoją
wartość. nie chcę wychodzić
ci naprzeciw w czarczafie
klepsydry. w kolekturze piasku
pod powiekami nastąpiła kumulacja
losów nienaturalnych. czuję to
jak wielki kamień na nerce, o
tu.

piszczel, nie żebro

odszedłeś, a świat kręci się
zgodnie z ruchem twoich wskazówek.
trochę ciepła, gdy zatną się werki,
rozchodzi się z przeciągłym west
tchnieniem. odeszłam
od pozostawionych przy zdrowych
zmysłach, a świat
nie wyhamował - wpadł na wielki
pomysł. (odtąd będę cię witać w gorsecie


klepsydry).

*** [to lustro...]

to lustro ma fakturę mojej skóry,

tętno regulowane od-

biciem mojego serca. to lustro bywa pragnieniem

przeżycia, przestąpienia n(i)eoznaczonego

srebrnego środka

symetrii. to lustro jest złamaną

k(rajca)r(k)ą* pośrodku

wielkiego przerębla powietrza.

to lustro krzyczy całym sobą:

tak, jesteście wewnątrz

olbrzymiej klepsydry – słońce wystawi wam

za to fakturę... – nic więcej nie

słychać; czasem widać wtedy tylko

uciekające zajączki.

* krajcar – dawna srebrna włoska moneta groszowa

123

podczepić się pod twoje wskazówki,
zegarze. budzisz burzę
piaskową w lewej komorze
klepsydry. otwierasz powieść przestrzeni
na całkiem nieprawopodobnym afekcie
cieplarnianym – gdybym znalazła w sobie tyle wrażliwości,
by podczepić się pod twoje sekundowe wskazówki,
można by zbudować świat
w lustrze, stojący


na poincie.

grusza

tęsknię za niepowtórzeniem
sensu – (u)lotnością tak wielką,
że oczy wyparowują z kałamarzy.
opowiedz mi o rzęsistym
deszczu piasku, opadającym łagodnie
w tęczowe pryzmaty. obejmij wzrokiem
klepsydrę – tam ciągle zegary
topią się z gorąca.

wytrąca się o(, )sad.

winyl

czas wybija wskazówkami lustro
w niebie. spada słupek rtęci,
zakwitają szyby. muszle mienią się
marmurem. kolejny pogrzeb, raz w tę,
raz w drugą stronę


klepsydry.

porankonella

sierpień księżyca się (wrze)śni

na październe łakocie -

obudź budzik który nie śpi

w rokującej spiekocie

szklarniowego efektu klep

cydry skąpane w złocie

złap się lewym uchem za łeb

aż wydarzymy się leśni

i znajdziemy żniwny żleb

sierpień księżyca się (wrze)śni

bo przecież w całej robocie

chodzi o to by cześnik

klepnął rejenta w kłopocie

złota klepsydra pieśni

o sierpniu i młocie

gypsy hourglass*

ten wieczór prawie płynie
do głowy ten wieczór niemal
się zdarzył nieomal przywidział
ja nie mam temu wieczorowi nic
do powiedzenia uszy zatkane
woskiem znicza z niczego
pewnego dnia ten wieczór
zapomni się w swoim nieistnieniu
istny wiecz(or)ny kuter


noga w (roz)gwiazdach



* cygańska klepsydra

*** [kim jesteś...]

kim jesteś
która (po)żądasz uzasadnienia
każdej mojej myśli –

rozpadliną w czasoprzestrzeni kryształu
gdzie próbuję schować przed czasem
miniaturowe sobiewtorki z kamienia

a może jesteś mną (moją przyszłością)
w przyczajeniu ukrytego
przed ciałem serca

terra quaeranda*

jesteśmy ziarnkami piasku

pod powieką czasu; klepsydrą

oślepioną perłowością ścianek

którymi obrosła, gdy małże-

ństwo puściło w ruch zegar

powrotny – szwajcarską

pozytywkę rosyjskiej ruletki. jesteśmy pełną

przypadkowych trupów szafą

przegrywającą nas

turcje na papier performancowy, wyskakujący dysk

księżyca – i tylko ta, na której spoczywaliśmy

po urodzeniu, pozostaje

żywa.

* (łac.) ziemia poszukiwana (dosł.: godna szukania)