lironia losu

w wieku dziewiętnastu lat wymyśliłam

schizoserenię – najlepszy sposób na oddzielenie

ziarna od (p)lew. aplikowałam

na lingwistykę losowaną, później

aplikowano mi rosyjskim

rewolwerem wielkie(j) abstrakcyjne(j) π guły

ikonometrię znaczeń (a może: sensonografię

DNA?) wtedy pojęłam, że

nie scałkuję swojego prze-

znaczenia inaczej, niż skan(d)ując litery słowa alteregoizm 

 

odczytane z fus(e')ów*

* fuse (ang.) - lont

przeskładniak

to nic że widzę opuszczone domy i okna

wbite w* szyby z napisem szybowanie wzbronione – przecież mnie nie

wypatrzysz mnie nie wypaczysz o mnie to całe z(a)-

mierzchanie guzik obchodzi luzik i jeszcze dreszcze

mnie przechodzą na dobre.

                                                                i na złe dmuchaj jak na zimne

zośki wiatr przegwizduje co poprzednio

ułożył w szereg monolitycznych monoliteratur a teraz

przymierza się do nawrotu by nie powiedzieć –

– nawrócenia na ikonograficzny alteregoizm.

* cytat z wiersza Beaty Kołodziejczyk