jesteśmy (wszyscy), by się odwracać*

jak koty - ogonem
do siebie. do tego, co w nas,
łkając, pyta: ki cię
zdobył? ki cię zatrzymał na
dłużej niż trwa odwrócenie
losu, nieodwracalne?
tyle kosztuje orfeida,
foremna postać melancholii.
tyle ci mam do powiedzenia
we wtorek, wtórując wszystkim
byłym dniom tygodnia.



* tytuł by Monika Olech

pante(r)a

szukam cię w imieniu w słowach

szczękających z jakąś metaliczną

precyzją. jesteś tą która pierwsza pokazała mi przebitki światła –

– pręty. jesteś tą którą o(d)pycham

na lewo chociaż nigdy nie byłyśmy

obok.

wykładniczka

po wewnętrznej stronie lustra
przyczajona tygrysica ukryty smog
nie wyjdziesz stąd czystą nogą
ani z Asem z rękawa
to, Alu, minowy teren
walk lakmusowych Walkirii
możesz przedostać się stąd
tylko na jeszcze bardziej
drugą stronę lustra

skąd nigdy nie zostaniesz o d b i t a

lustro w trzeciej kwadrze

 

chcę ci opowiadać

o Ali i znikającym kocie

i innych cząstkach elementarnych

które okrywają moje dłonie ciepłem kiedy

chcę ci opowiadać