segmentacja /idzie na księżyc/

fałszywe ślady na śniegu
głos rwie się z głębokich pszczelin
(lod)owce gubią lekki puch
zima współ(is)tnie(je) zaparowane szyby
pokrapia letni deszcz (ule–
ciało stąd niebieskie)

(o)błędne koło

 

czy mieszczę w sobie
proch wszystkich punktów
widzenia, także – tych zawierających przepis na bombę neu(t)ronową? Wielki
Wybuch jest zjawiskiem
niewątpliwie starszym niż histeria
nat(ur)alna, lub został
nim obwołany za
szybką odpowiedzialną za
spłaszczanie nosa. nie, żeby tablet tabakiery był
tabu, po prostu czasem
wybucham – inter-

nowa

-na w πRL-u.

winyl

czas wybija wskazówkami lustro
w niebie. spada słupek rtęci,
zakwitają szyby. muszle mienią się
marmurem. kolejny pogrzeb, raz w tę,
raz w drugą stronę


klepsydry.

przeskładniak

to nic że widzę opuszczone domy i okna

wbite w* szyby z napisem szybowanie wzbronione – przecież mnie nie

wypatrzysz mnie nie wypaczysz o mnie to całe z(a)-

mierzchanie guzik obchodzi luzik i jeszcze dreszcze

mnie przechodzą na dobre.

                                                                i na złe dmuchaj jak na zimne

zośki wiatr przegwizduje co poprzednio

ułożył w szereg monolitycznych monoliteratur a teraz

przymierza się do nawrotu by nie powiedzieć –

– nawrócenia na ikonograficzny alteregoizm.

* cytat z wiersza Beaty Kołodziejczyk