o tym, jak jedna kamienica zobaczyła drugą

oprowadzam tęsknotę
po g(m)achu. jego (po)ręc(z)e
są czułe i proste, zupełnie
jak jego poręki. instrukcje
do mnie, tak, wszystkie prowadzą
wnikąd – do zniku
kości. tkanka rozłączna. out of the blue
otwieram powłóczyście
jego okna. nikogo


między nami – deszcz, między nami – zwodzona
ulica. powieki zasłonek pomalowałaś
cieniami


i światłem.

(czarno)KSIĘSTWO nieBIESKIE

bazyli(sz)ki okryte srebrną łuską

prężą w słońcu

krzyże i (p)rogi

w kata

-kumbach oczko

damy z dekoltem karo

błyska jasnym złotem

– witrazi nas to światło

płomienie świec( i )kości

r o z w i d l a j ą  się

płacz

najstraszniejsza rzecz może ta mgła w przełyku
zmieniam kolejne błędne koło zapalam opony
umrę na to kiedyś jeśli pozwoli komórka –
szara eminencja trekkinguje
w Tybecie – rozbija głowę o Mur

* [Szczęśliwa byłam tamtego dnia...]

Szczęśliwa byłam tamtego dnia
kiedy płakałeś w moich ramionach
aż do uśmiechu Który mógł znaczyć
że jest dobrze choć nie było Znamion
mogących świadczyć o bliskiej śmierci
lub Bogu nie pamiętam inaczej niż poprzez to szczęście
które kazałeś mi ściskać i dźwigać a przecież


szczęścia się nie dźwiga je się podrzuca

. . .

udajesz Chaos, a to tylko
bałagan lub jeszcze brzydszy
budynek bezeceństw na b. Centrum
Zdrowia Ducha,

który zdecydował się pozostać w butelce.
Anonimowi Aktoholicy zaczynają próbę.

na końcu

na końcu każdego patyczka był kiedyś trupek żabki*,
na końcu każdego wersu –
– wersalik i vice versa
dzika, na końcu każdego promyczka – planetka
sińców i sinic, na końcu każdego stalag-
mitu – gałka
oczna w morenie

czołowej

na którym końcu każdego grotu rosła sobie groteska?





* cytat z wiersza Kamili Janiak

za. rysy

to, czego nie można pokochać, tkwi we mnie jak
zadra. śnięcie
ryb. odklejasz mnie niczym
plaster od chleba, mam pełny chle-
bak benzyny.