oxymortals*

jestem – dziewczyna ze szkła
wypalanego igłą
mrozu w karbidowych po-
światach. to tylko popołudnie,
kiedy nie mam nazwy,
jak przedmiot objęty klauzulą
taj(al)ności. używam
wypasionych na roz-
łąkach słów pierwszego
kontaktu, do którego ładuję groty
sroczych piór, srebrnych tele-
patyków. i odtąd nie będzie mnie już
na linii ognia
przyprawiającego chłód o gwiazdozbiory
gęsiej skórki.





* angielski neologizm, coś jak „tlenni śmiertelnicy”

choroba królewska*

w dziwnej, (ponad-)

czasowej próżni zachorowałam na

człowieka. cóż, nie znałam

go dotąd, więc nie byłam

uodporniona. człowiek ów

próbował się podszyć

pod gruby płaszcz

ziemski, ale mu się nie udało.

przy okazji, wyszło na jaw,

że ziemi też nie posiadam

więcej, niż pokrywa

moja drobna

stopa. – dokąd idę?** do diabła z

logiką formalną – normalnie

mnie nie wpuszczono w maliny. nastąpiła selekcja

naturalna. malinowy król

poczeka.

daremnie.

____________________________________________________

* choroba królewska – schizofrenia

** parafraza cytatu z „Pielgrzyma” Norwida:

„Przecież i ja

ziemi tyle mam,

ile jej stopa ma pokrywa –

dopokąd idę!”

*** (powiemy słowa brzydkie...)

 

powiemy słowa brzydkie,

żeby już nigdy nie wróciły. wyrazy

takie, jak: sztafirować,

nadziany, konkubent. zmienimy

je w szafir.

będziemy dwiema pętelkami

i guzik: nigdy więcej nie

założą tu szubienic. niczego

nie wymurują (to już murowane). ukryjesz nas

w szubie.

czytasz myśli?

tylko te, które trzeba dek-

lamować. wyszy-

jemy prawdziwe słowa, ciepłą mannę

po wiek.

waleria

podobno jestem chora. czas biega
wokół mnie,
ale ja go nie chcę. chcę przestrzeni,
w której widziałam gwiazdę twojego
pępka – Omphalos. omszały kamień,
świecący w ciemności własnym
światem. napar
ze złotych kropel osiadłych
na pięciolianie.

*** [to lustro...]

to lustro ma fakturę mojej skóry,

tętno regulowane od-

biciem mojego serca. to lustro bywa pragnieniem

przeżycia, przestąpienia n(i)eoznaczonego

srebrnego środka

symetrii. to lustro jest złamaną

k(rajca)r(k)ą* pośrodku

wielkiego przerębla powietrza.

to lustro krzyczy całym sobą:

tak, jesteście wewnątrz

olbrzymiej klepsydry – słońce wystawi wam

za to fakturę... – nic więcej nie

słychać; czasem widać wtedy tylko

uciekające zajączki.

* krajcar – dawna srebrna włoska moneta groszowa

czas lokalny

chłód lustra na policzkach –
to wieczór mnie bezcześni
dzień popołudził się długo
-(w)szem i wobec
bezliku zalakowanych mglnięć
alarmowych zwiercił się we
mnie wiąz


(grupa parafialna wystawia truchełka)

mode: litwa

boże
którego nie masz
komu
ozłabić
bo nikt nie chce
być zabawionym
od święta


boże
jak kropla
nad żeby
i innymi żon
kilami


rozmarz mnie i rozmaż
niczym dzieło sztuki
performatywno-abstrakcyjnej


niech klej-wielokropek
zamknie usta( )wi(e)cznie
rozorane
pięściolinią
ćwierćnud




_____________________________________

mode (ang.) – sposób