*** (nigdy cię nie opiszę kamieniem)

nigdy cię nie opiszę kamieniem –
grafit stanowi mój tlen
atrament wrze w stalówce
nigdy cię nie opiszę


na trójkącie
równo-, różno-, a nawet
prostokątnym


ekranie z projekcją
moich najgłębszych lęków
i traumatycznego balastu wspomnień
po latach


niedożywania do świtu

epi-cykle

podarowałeś mi wszystkie pierścienie
Saturna, teraz gramy


w oczko. próbuję się zrelaksować
paralaksą. twojego Czarnego Słońca


nie ma na hollyłódzkim lądzie.
oliwisz zacięty mechanizm


obronny, płytę
tektoniczną serca.

Bajka o dziewczynce, która pewnego razu ogłuchła

słyszała tylko ciszę pomiędzy jego słowami
milczenie ciał
zanurzonych w atramencie


wszystkie pauzy które robił choć nie wiedziała
w jakim języku


liczyła wdechy by zorientować się
ile razy niechcący pobiła
rekord zwany sercem


z dotyku zegara poznawała
nieskładną mowę kukułek


na koniec wpatrzyła się w jasne
lustro jego umysłu


i zamieniła w słuch soli

grusza

tęsknię za niepowtórzeniem
sensu – (u)lotnością tak wielką,
że oczy wyparowują z kałamarzy.
opowiedz mi o rzęsistym
deszczu piasku, opadającym łagodnie
w tęczowe pryzmaty. obejmij wzrokiem
klepsydrę – tam ciągle zegary
topią się z gorąca.

wytrąca się o(, )sad.

*** (przemiana duszy w maszynę)

przemiana duszy w maszynę
przychodzi nadzwyczaj łatwo –
wystarczy parę razy kopnąć


się prądem
literackim
korelatem relacji
głębokiej. intymnej.


i tym mniej


duszy w duszy przepraszam
maszynie im lepszy


na(de) wszystko
drzemie w nas


p r z e w o d n i k

spadanie z choinki

ja – niedowiarek światła
(ś)wieczny niedopałek świata
świtam się z tobą w świetności
świętojańskiego świerku

*** (zamieszczę w sieci...)

zamieszczę w sieci ogłoszenie arachne szuka arche


– typowej strony
nietypowego świata


rozminę się z własnym cieniem


później już zawsze będę go gonić
w susach skokach na bank


koronkowej robocie